(Dutch this time, but for english summary: scroll down)

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn blog heb ge-update, bijna een maand om precies te zijn, maar het lijkt alweer zó veel langer geleden dat ik in Punta Sal aan het strand lag! Time flies, maar ook weer niet als je zo veel verschillende dingen meemaakt en je uitzicht elke paar dagen compleet verandert, dan lijkt het weer eeuwen geleden. Meerdere keren heb ik in mijn hoofd een update geschreven en erbij een titel bedacht, maar gebrek aan een perfect moment om ze uit te werken zorgt ervoor dat ik nu zoveel te vertellen heb, dat ik bijna niet weet waar te beginnen! Bij het begin dan maar. Dat is dan waar ik vorige keer gebleven ben. Of zoiets...

Met veel moeite (maar ook weer niet, want ik hoefde tenslotte zelf niks te regelen...) heb ik mijn prachtige strand aan de Peruviaanse kust verlaten om ingeruild te worden voor de Ecuadoraanse jungle. In Baños tijd voor wat meer avontuur en adrenaline: canyoning was superleuk, ben inmiddels zeer bedreven in abseilen door watervallen! Daarna een bridgeswing; voor de leken onder ons (je snapt wel dat ik inmiddels een expert ben in adventure sports! Ahum): dat is waar je van een brug afspringt terwijl aan een lijn van 25 meter hangt die aan de andere kant van de brug bevestigd is, waardoor je na je vrije val aan een gigantische schommel hangt. Lijkt een beetje op bungeejumpen, maar dan heen en weer in plaats van op en neer en daardoor minder pijnlijk. Erg leuk, maar ik mis kennelijk een angst-gen voor dat soort dingen, want zelfs achterover springen gaf me geen vlinders in mijn buik! Moest de hele tijd lachen, terwijl de meerderheid in zijn broek poepte bij zelfs maar ernaar kijken. Wel goeie foto's! :) Anyway, het was cool, maar de volgende stap is dan toch echt skydiven! Nu nog een keer een plek tegenkomen waar dat kan...

Na Baños (wat een dorpje en dus gecultiveerd is) zijn we met kano's dieper de jungle ingegaan naar een jungle lodge, gerund door misschien wel de liefste Amerikaan die ik ken. Moet eigenlijk zeggen: meneer-uit-de-verenigde-staten; Zuid Amerikanen vinden het namelijk zeer beledigend omdat zij tenslotte óók Amerikanen zijn! Maar goed. De lodges waren prachtig, het eten nog veel beter en de huis-aap Mona het hoogtepunt! Mona is als jong aapje gered van een naar leven als huisdier, maar nu niet meer in staat zich aan te passen aan een leven in de jungle. In de Arajuno lodge leeft ze als een prinses met alle ruimte om door de bomen te slingeren, fruit, besjes en beestjes uit de jungle te eten, aangevuld met kliekjes biologisch mensen-voer en alle aandacht en menselijke speelmaatjes die ze zich maar kan wensen. Lief!! Als vrouw mocht je blij zijn als je aandacht van haar kreeg, ze heeft een duidelijke voorkeur voor mannen en ligt graag in hun nek. Dat vond ik dan weer wat minder erg tijdens onze 4 uur durende jungle tocht: best warm, zo'n harige aap in de tropische klamme hitte van de jungle...

Een bezoek aan een dieren opvang- en reïntegratie centrum en een relaxed middagje drijvend op de rivier in een oude autoband later, was het tijd om weer verder te gaan. Weer een plek waar ik eigenlijk nooit meer weg wilde!

Inmiddels was onze groep 3 personen lichter: Sadie, 1 van de dames in de groep, is midden in de nacht in een slaapdronken vlaag van verstandsverbijstering, verkeerd uit haar stapelbed gestapt en daardoor zo ongelukkig gevallen dat wij in een andere cabin haar gehuil/geschreeuw/geloei konden horen. Nou is het niet cool om je arm te breken, maar al vallend uit een stapelbed nog veel minder. En al helemáál niet als je midden in de jungle zit, waardoor je eerst een uur moet wachten tot iemand van het personeel de rivier afgeroeid is om de motorkano te halen en je daarna een uur in een auto naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis moet rijden om daar vervolgens doorgestuurd te worden naar het volgende ziekenhuis omdat ze op de röntgenfoto's niet kunnen vaststellen of je schouder nou uit de kom of gebroken is en ze je in dat ziekenhuis doorsturen naar Quito voor een operatie waar je na 6 uur met de taxi aankomt en de volgende ochtend een enorme plaat in de bovenarm geschroefd krijgt. Maar dan verblijf je daarna wel een week in het Marriot op kosten van de verzekering! Da's dan wel weer leuk. 2 vriendinnen zijn al die tijd bij haar gebleven. Hoe ironisch: na alles wat je maar kan overkomen in een continent als Zuid Amerika, breek je je arm door uit een stapelbed te vallen.... Dus aan alle bezorgde backpackers-moeders: laat het los. Het heeft geen zin... ;)

Twee weken geleden hebben we ze in Quito weer ontmoet voor onze laatste avond met de hele groep. Ze maakt het goed, maar moet helaas haar haar reis eerder afbreken. Een wilde avond en een brakke ochtend later was het tijd om afscheid te nemen. Ik had zelf maar 2 cocktails op en heb hartelijk gelachen om mijn dansende, zwalkende, onzin-uitkramende, dansvloer-onderkotsende, rood-omrand-geoogde en in een enkel geval in-een-ander-bed-wakker-wordende reisgenoten, terwijl ik me de volgende ochtend prima voelde!

Na 5 weken was het mooi geweest. Wat een figuren. Hele leuke mensen, maar ook een aantal vreemde figuren die ik níet zal missen. Ik dacht dat ik weer zou moeten wennen om alles zelf te regelen, maar zodra ik in mijn bus naar Canoa zat, alleen, met een prachtig uitzicht, een goed boek en wat snacks, voelde ik me erg goed. Bye bye truck, hello adventure! Toch een hele andere ervaring! Jammer dat mijn momentje lichtelijk bedoezeld werd door een keiharde, Zuid-Amerikaanse equivalent van smartlappen in de bus... 7 uur lang... En dat ik nu spaans versta en daarom de tekst begrijp maakt het er niet fraaier op...

However, de busrit was het meer dan waard, want het bracht me naar mijn kleine paradijsje: Canoa! Ik had enorm uitgekeken naar mijn weekje strand, zee surfen en relaxen en het was nog mooier dan ik had bedacht! Het hostel was erg mooi, het personeel heel vriendelijk, een warm welkom, fantastische sfeer en onwijs leuke mensen. Iets minder gecharmeerd van, maar ook wel weer gelachen om de local surferboys met hun geblondeerde afro's, afgetrainde en zongebruinde lichamen van het surfen en ego's 2 keer zo groot als zij zelf. Of misschien 3 keer, ze zijn namelijk niet zo groot... Ik hun ogen is elke vrouw een prooi en dan voorál de gringa's. Dus als ik had gewild, had ik in kunnen gaan op de onzedelijk voorstellen van Juan, Miguel, Oscar, Fernando, Marcos, Miguel, Antonio, Javier, Daniel, Miguel, Enrique en nog een Miguel. Maar nee dank je. Vooral niet omdat je 19 bent. En omdat je net het meisje naast mij ook al hebt gevraagd. En omdat je nu het andere meisje naast me gaat vragen. Geen interesse. En nee, morgen wil ik ook niet met je mee. Maar toch leuk dat je zegt dat ik het mooiste meisje bent dat je ooit hebt gezien.

Ik kan dit verhaal geweldig lang maken en jullie vervelen met al mijn details en verhalen en overtuigingen (zoals ik bij iedereen doe die ik daarna heb ontmoet en niet in Canoa is geweest en daarom moet horen hoe fantastisch het er is), maar jullie moeten me maar geloven. Of als je het toch wil horen: binnenkort kan ik het je zelf vertellen, maar daarover later meer... (Scoop!) Ik zal het beperken tot 2 van vele hoogtepunten: een strandrit in de zonsondergang op een prachtig paard met de naam Fuego (vuur) die zijn naam eer aan deed toen ik alleen van de groep weg mocht om keihard over het strand te rengalloperen. De andere: een spontane uitnodiging voor een barbecue tijdens een lift naar het volgende stadje. Hannah (een amerikaanse die ik daar ontmoet heb) en ik vonden het wel een mooie kans en we hadden niet beter kunnen beslissen: we hebben de middag doorgebracht op een veranda van een huis aan het strand, gesurfd tot we uit het water werden geroepen omdat het eten klaar was en toen de meest verrukkelijke seafood-barbeque ooit gegeten! Vis, garnalen, kreeft, bananen, inktvis en zelfs haai! Super vers en super lekker!! En het meest bizarre was nog, dat we door deze mensen die een paar uur eerder nog wildvreemden waren, ook nog werden bedankt voor onze aanwezigheid! Kan het mooier?

Wat mij betreft had ik het nog veel langer uit kunnen houden in Canoa, maar aan alles komt een eind. Wel een leuk eind: ik kende inmiddels bijna iedereen in het dorp dus werd enthousiast uitgezwaaid en een goede reis gewenst door iedereen onderweg naar het busstation.

De kriebels in mijn buik waren van spijt om weg te moeten, maar vooral van spanning om mijn volgende bestemming: het vliegveld in Quito! Na een vlotte busreis en enkele uurtjes wachten zag ik Sjoerd weer na 3 maanden. Skype is fantastisch, maar haalt het niet bij elkaar weer in het echt zien en vast kunnen houden. Ik ben super blij dat hij er is en we hebben het nu, 1,5 week later nog steeds erg leuk! We hebben Quito en omgeving verkend en na mijn tweede bezoek aan Otavalo (enorme markt in Equador waar ik een groot deel van mijn reisbudget aan souvenirs heb uitgegeven. Damn you, thuisblijvers!) zijn we enkele dagen geleden de grens met Colombia over gegaan. Het land heeft in het algemeen niet zo'n beste reputatie, maar de verhalen zijn lovend en mijn toch al vrij grote voorkeur en alle veelbelovende info uit de Lonely Planet zorgde ervoor dat ik niet kon wachten! Tot nu toe maakt het de belofte meer dan waar. Wat een mooi land! En wat een lieve mensen! Veel vriendelijker dan waar dan ook tot nu toe. Ze doen echt hun best om de karige meute backpackers die het wel aandurven het land in te gaan het naar de zin te maken. Ok, de eerste persoon die ik zag toen ik over de grens liep was een militair met een enórme bazooka en zelfs de pompbedienden hier lopen met een geweer (in hun hand, niet eens om hun schouder), maar ze zijn zó vriendelijk! Klein beetje zenuwachtig toen iedereen de bus uit moest bij een militair check point. Sjoerd werd gefouilleerd terwijl ik met een andere militair onze tassen doorkeek. Maar we hadden hierover gelezen, dus we waren niet al te erg geshockeerd. Klein beetje intimiderend was het wel, maar niets dan vriendelijkheid en aardige mannen. We voelden ons prima op ons gemak toen we in een wegrestaurantje een 'almuerzo' aten en een militair met zijn mitrailleur in zijn hand grapjes maakte over Sjoerd zijn lengte, of hij hier wel in de bedden paste en erg geïnteresseerd was in waar we vandaan kwamen. Ze doen zo hun best hun land op de toeristische kaart te zetten! Vandaag werden we (4 gringo's) aangesproken door een tv-ploeg die een spotje aan het maken waren over Colombia en of we alsjeblieft in het spaans en engels tegen de camera wilden vertellen hoe mooi en fantastisch het hier is en hoe aardig de mensen en 'San Augustin is bery bery nice!'.

We hebben hier nog 3 weken samen, maar we weten nu al niet meer hoe we in godsnaam dit prachtige land in die korte tijd moeten proppen!

Ok, en dan nu de scoop: Ik kom naar huis!! 16 juni verwacht ik weer voet op Nederlandse bodem te zetten, dus trek je agenda, want ik ben van plan om heel veel koffie te drinken en dineetjes te delen! Erg veel tijd heb ik niet, want ongeveer 4 weken later op een nog nader te bepalen datum vertrek ik voor het vervolg van mijn avontuur in Canada. 27 mei vlieg ik naar Miami waar ik 3 weken blijf en Anja me komt opzoeken en we samen onze florida-ladies gaan bezoeken en hopelijk de Everglades en Disneyland kunnen bekijken.

Reizen is geweldig en ik ben superblij met mijn keuze, maar ik ben nooit weggegaan om Nederland te ontvluchten ofzo. Ik vond het al helemaal goed thuis, maar hier realiseer ik me nog meer hoe leuk ik het vind en ik mis jullie van tijd tot en tijd. Het idee iedereen zo lang niet te zien en alle facebookberichtjes over feestjes en kleine dagelijkse dingen die ik moet missen, maken dat ik héél graag even thuis wil zijn voor ik weer verder ga. Het zou veel handiger zijn als jullie allemaal gewoon voor een tijdje een soort winterslaap hadden gehouden zodat ik niks hoef te missen, maar om de één of andere reden wilden jullie dat niet, dus dan maar zo... Kan niet wachten jullie te zien, dus zet de koffie maar vast klaar! En Sonja: als je het goed vind, zou ik heel graag op je bruiloft komen!

Djeez, het is weer een hele lap tekst. Sorry... Moet toch eens proberen wat frequenter te schrijven.

Iedereen trouwens heel erg bedankt voor alle leuke reacties, berichtjes en mailtjes!! Word ik heel bij van! Special thanks to mijn hele lieve collega's voor jullie super leuke kaarten!! Heel leuk! Ik heb trouwens enkele kaarten verstuurd, maar de post schijnt erg traag te zijn en ik ben bang dat de eerste lading (gepost in bloody Argentinië, kun je nagaan hoe lang geleden!) het helemaal niet gaat halen. Dus denk niet dat ik jullie vergeten ben, de correo wil alleen niet erg meewerken...

Tot gauw!!

Dikke kus

OK, as promised a short English summary. I'm not gonna make it very long as this one is already so much longer than it should be, but here it goes anyway:

I'm in Colombia at the moment, together with Sjoerd. It's only been a few days, but so far, my opinion is: WOW! What a beautiful country and could these people be any nicer? In spite of it's reputation, loads of travellers are speaking highly of it and a lot say it's their favourite destination in South America. I'm gonna postpone my opinion untill I've seen more of it, but from a first impression I might share that vision. Colombia is trying to clear it's name and doing their best in making you feel welcome. That, the beauty and the lack of too many tourists make it such a nice place to visit. Can't really explain why, but it feels different too. I can only describe it as more mature. Yeah, everyone seems to carry guns and the first person I saw after crossing the border carried a giant bazooka, but it still doesn't feel threatning. Of course there are some dodgy parts and you'll have to be careful in some places, but I believe you get so much back for that. Can;t wait to see more of the country.

It's great to have Sjoerd here now. So far it's been really good and we plan on keeping it that way. The overland tour was great, I enjoyed it heaps, but it was enough, too, after 5 weeks. The mayority of the people was nice, some great and some I'm happy never to see again in my life. Funny characters, some of them...

Travelling on my own again after it felt great and I enjoyed the adventure of planning things myself and meeting new people all the time. The week before Sjoerd arrived, I've spend in a wonderful little town by the beach, swimming, surfing, eating the best seafood ever, while in the company of some great people! Leaving was hard, but I had something good to look forward too. I was so nervous waiting at the airport while his fellow passengers started to walk out! We've spend a week in Ecuador and now explore the lesser travelled Colombia.

Some other news: I'll be going home for a few weeks soon! I've been missing the people there quite a bit recently, knowing that I wouldn't be seeing them for so long still! So Kersting helped me finding some cheap flights (Thank you!!) so that now I finally know the date of leaving South America. It's a funny feeling, because I didn't know when I was leaving for such a long time. I'll spend 3 weeks in Florida before heading home, stay there for a week or 4 and then head off to Canada for the next adventure. I'm very excited to see my family and friends again!

So much for now! Off to another nice evening with some new-found friends! Chau!