First of all: I planned to write my blog in Dutch this time, I know some people find it difficult to keep up in English, so I considered a break. However, today's tour made such a big impression on me, that I'll do the first part in English anyway. I have another message to send across. J Hope you forgive me for preaching. So Dutchies: hold on, work your way through the first part, I'll reward you with Dutch for the second!

As a tourist, you try to see a country, you'll try to pick up the culture, see how people live and experience the vibe of it. However, there is so much more that you don't see. As a tourist you will be mostly sheltered from the nasty bits, you'll hardly see what it really is about. Peru is a beautiful country with a rich cultural heritage and a lot of history (not all of it pleasant, but hey, no country has a clean record there, right?) and wonderful nature. On the other hand it is also very poor and corrupt with a democracy that seems to backfire on the people. Today, some of us did the reality tour through the ‘slums' of Arequipa. An eye-opening confrontation with the reality of poor people in Peru.

Though it is still rather early in the morning, the sun is already burning on our backs quite strong. A fairly young man is working huge bricks with an improvised piece of equipment made of old car parts, trying to get them to fit a perfect smooth size brick. I can't guess his age due to the protective clothing he wears to try to keep his body from the dust of the stonemine and the radition the sun causes on the white stone. His father is chopping up huge boulders into smaller bits so that he can smooth them out into the preferred size. The smoother the bricks, the more money they'll make on them. His father is not wearing the protectional clothes, consisting of gloves, a buff against the dust and sunglasses. He claims he's too old and it's too late for him to protect his health. The father's father used to work in this same part of the stone mine, and before him, his father and before him, his father and so on. It's a family run business, but unfortunately not by choice. At this moment the wives are preparing lunch and the kids are in school, but the will all come to join them to work later in the afternoon. They leave school at the age of 13. The only reason why they are in school before that age is because they aren't strong enough to work yet, so it makes a cheap daycare. In order to be able to feed themselves the next day, they need to work 12 hours a day, 7 days a week. No break. No holidays. No extra's. No healthcare. Nothing. They earn 1,5 soles (about € 0,35) per brick and can produce about 10 bricks per day. It's a tough life and because of the hard work, people are worn out at an early age. Therefore they prefer to have some children who will be able to work with them in the mine from the age of 13 and can provide them with a living when they are too old or ill to work any longer. Education is expensive and useless, because in Peru, it's not about what you know, but who you know and how much money you are able to spend to bribe your way into a proper job. So for these people, there's no way out...

Our guide, Miguel, knows what this life is about. Because he can speak English, he was able to get away and now tries to help the local community as much as he can, by informing tourists about what's really going on and donates the money we spend on the tour to the local charities we visit. Not in terms of money, but in terms of supplies and equipment, so that the ‘bad ones' cannot be tempted to spend money on drugs or alcohol. He took us to a cemetery, where the divide between rich and poor is made very clear: even after death people are stuck inside their social class. Luckily some of the people make a huge effort to try and do something about their own situation. We saw two good examples: one a daycare where young, single mothers can leave their children when they go try to find jobs while one of them stays in the daycare to look after the children. The other, a ‘soupkitchen' where local women take turns providing meals for the poor for only a tiny amount of money. Miguel explained us a lot about how things really work and how on paper, Peru is doing really well, but in real life things are not at all great. The facts speak for themselves and he was very strong minded about how the corrupt government is not making things better. He is doing a great job improving the situation for some of them and supporting the ones that try hard instead of the ones that make a mess of whatever they've been given. A good advice: whenever you see a beggar in the street and you're think about giving the poor fella some change: think again. You will only support begging and it's mockery to the ones that work so hard trying to make their own money. All the money we've spend on the tour will be used to support the locations we've visited. Miguel's dedication is inspirational and that's why I'm trying to get this message across to whoever is willing to listen. Tourism makes a huge difference for countries like this. They rely on it greatly. For a large amount of the population, it is their main source of income. What I'm trying to say is: instead of bringing your money to very wealthy touristy areas near home, why not once in a while consider spending a little more on means to get to your holiday-location, but save heaps on local payment (so in the end you're holiday most likely will be even cheaper) and, while supporting the local people, making yourself a huge memory that will stick with you much better than another beach holiday on the Costa Brava (to name one)... Go off the beaten track. Really, it's not as scary as some of you may think it is!

Well, so much for preaching and trying to get into your minds, here's a proper update of what I've been up to so far. Sorry, as promised: in Dutch!

Dusssss.... Daar ben ik dan, ik Zuid Amerika! Ja, daar zat ik inderdaad al een tijdje, maar sinds ik Argentinië heb verlaten is het gevoel pas echt aanwezig. Vanaf Bolivia is het een andere wereld! Duidelijk zichtbaar in kleding, voedsel, gebouwen, vervoer, etc. In mijn vorige update was waarschijnlijk wel te merken hoe ik onder de indruk was van de cultuurshock. Aan de ene kant best zenuwachtig, misschien zelfs een beetje bang voor wat me daar te wachten stond, aan de andere kant vreselijk benieuwd! Over La Paz heb ik behoorlijk spannende verhalen gehoord, over overvallen, met of zonder mes/pistool, bedreigingen en zelfs moord. Was ik blij dat mijn nieuwe Peruaanse vriend Raúl me naar mijn hotel wilde brengen... Na een uur daar durfde ik mijn plan, om mijn hotelkamer de komende 2 dagen niet te verlaten,te laten varen. Na een heerlijke douche (27+ uur reizen voelt niet heul prettig. En ruikt ook niet super fris trouwens...) heb ik de locale ‘witches market' verkend met Asa uit Finland, ook een verse nieuwkomer voor de overland tour. Fantastisch! Wat een mooi gezicht en prachtige souvenirs. En super goedkoop! Het is dat we de dag erop Bolivia, spijtig genoeg, alweer gingen verlaten en ik dus maar weinig Bolivianos bij me had, anders had ik waarschijnlijk veel te veel sjaals, tassen, sieraden en andere meuk gekocht! Misschien zelfs een llama-foetus om voor mijn deur te begraven en mijn huis te beschermen tegen boze geesten? Gelukkig blijken ze ze in Peru ook te verkopen, dus als iemand interesse heeft...? Met alle enge verhalen bleek het ook reuze mee te vallen. Maar we hebben ons dan ook braaf gehouden aan de adviezen om niet alleen de straat op te gaan en ‘dodgy areas' te vermijden.

De groep in de overland tour is super leuk! Een zeer gevarieerd gezelschap, de jongste(n) 18, de oudste 57 en de overgrote middenmoot tussen de 24 en 35. Een paar stelletjes en vooral veel dames. Iedereen is heel aardig en, behalve de onvermijdelijke mini-irritaties waar ik me gelukkig zeer goed buiten weet te houden, zijn er geen buitenbeentjes of kliekjes. Ik was gewaarschuwd door pessimisten die niet geloven in het concept reizen-in-een-groep, maar het bevalt zeer goed! En ik kan ook niet klagen over het feit dat ik even niet hoef na te denken waar ik heen ga en hoe ik daar kom en wat ik daar dan ga doen en hoe ik dat ga regelen en toch krijg ik de mooiste dingen te zien. J Lekker lui, straks met Sjoerd ga ik wel weer aan de planning en organisatie.

Zo hebben we overnacht op een eiland bij quechua-sprekende locals en hebben onze ‘moeders' (zo moesten we ze noemen voor de ene nacht) heerlijke lokale gerechten voor ons gekookt, kregen we een kleurige handgemaakte muts van Alpaca-wol en werden we in de lokale klederdracht gehesen, wat er belachelijk uitzag aan onze lange gringo-lijven met hiking boots er onder. Het was een fantastische ervaring om even deel uit te mogen maken van hun gezinnetjes.

Cath: heb nog heel veel aan je gedacht tijdens mijn uber-hike! Heftig! 5 dagen afzien op steile bergen. De ergste was de 2^e dag: na 45 min steil downhill, een stunning, jawel, 5!!!!!! uur uphill gevolgd door nog een uurtje op en neer. Dat uurtje noemden ze ‘plat', wij hadden ons er dus ernstig op verheugd, maar ‘we learned the hard way' dat Andes-plat HEUL wat anders is dan Nederlands-plat... Dachten we de volgende dag een rustig dagje te hebben onderwijl de ruïnes van Choquequiraw bekijkend... Nee hoor! Gewoon keihard nog meer hiken tussen die bloody steenhopen! 'Kom kinders! Een kilometer lager kunnen we nog een paar van dezelfde terassen bekijken zodat jullie nog 100 foto's kunnen maken die aaaaaallemaal op elkaar lijken!' Dus Iris heeft heel lafjes de middag overgeslagen om heerlijk een boekje te lezen en naar ons werkend ‘personeel' te turen (ergens toch een beetje fijn als je zelf niks moet) en paarden te aaien (J) en vol energie mijn uitgebluste medewandelaars te verwelkomen na hun middag meer-van-het-zelfde. Ik had uiteindelijk niks gemist (had ik al verteld dat ik niet de enige was die thuis bleef? Niet dat jullie denken dat ik in m'n eentje Sjaak Afhaak aan het spelen was!) It paid off, want toen we de volgende dag na een vreselijk steile afdaling van 2,5 uur nog eens 1,5 uur omhoog moesten naar de lunch terwijl de zon ons roosterde, kwam ik zo'n beetje als enige fluitend boven terwijl vrijwel iedereen echt KAPOT was. Mijn dank aan John Mayer die een erg fijne loop-beat in zijn muziek heeft. Steady I go. J

We verblijven meestal in steden of dorpen in ho(s)tels, zo af en toe tussendoor wordt er ook gekampeerd. Mijn eerste bushcamp was super met zelf-gekookt eten (de truck is fantastisch uitgerust!) en marshmellows boven een kampvuur. Mijn reisgenoten houden wel van een drankje en een avondje uit, maar gelukkig zijn het niet de eeuwig-dronken engelsen waar de eerder genoemde pessimisten me voor waarschuwden. Gister hebben we een hilarische karaoke avond gehad vanwege het vervroegde afscheid van 2 personen. Uiteraard hoort daar een drankje bij, maar ik vond het met slechts 1 cocktail ook heel gezellig en moet toch een beetje om het budget denken (hmm.. vandaar dat ik zeker vandaag maar weer eens een icekoffie ga halen en voor souvenirs ga shoppen... Prioriteiten!)

Nog geen 4 weken en dan komt Sjoerd al deze kant op. Heel veel zin in, maar het besef dat de tijd vliegt is wel steeds meer aanwezig. Voor ik het weet ben ik alweer thuis! Damn! Gauw verder genieten dus, mijn update is toch al weer veel te lang geworden... Adios! Muchos besos grandes de Peru!